Zapłodnienie pozaustrojowe – metody i procedury]

Zapłodnienie in vitro – na czym dokładnie polega?

In vitro to popularna nazwa zapłodnienia pozaustrojowego. Ta technika wspomaganego rozwoju ma kilka form, które różnią się stopniem ingerencji embriologa. Technologię dobiera się do pacjenta po wcześniejszej diagnozie przyczyny niepłodności. Mówiąc w dużym skrócie – proces od momentu owulacji do zagnieżdżenia zarodka, który w warunkach naturalnych odbywa się w jamie ciała w technologii in vitro jest wyjęty poza organizm kobiety i odbywa się w warunkach laboratoryjnych. Pobrane przez lekarza komórki jajowe przekazywane są embriologowi, który je izoluje, oczyszcza, zapładnia.Przez następnych kilka dni kilka dni zygota czyli rozwijający się zarodek  jest obserwowany w laboratorium i w drugiej, trzeciej bądź piątej dobie od zapłodnienia jest przenoszony z powrotem do macicy gdzie zagnieżdża się i daje początek ciąży.

in vitro
W zależności od przyczyny niepłodności, diagnozy pacjentów ingerencja embriologa w proces zapłodnienia jest większa lub mniejsza. Embriologia kliniczna obejmuje swoim zakresem rozwój zarodka od początkowych podziałów zapłodnionej komórki jajowej do pełnego wykształcenia się młodego organizmu, a także fizjologię wytwarzania plemników i komórek jajowych. W Polsce nad standardami medycznymi wspomaganego rozrodu i deontologią, czyli kodeksem zasad lekarzy czuwa Polskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu i Embriologii

IVF – in vitro fertilisation

Istnieje kilka form zapłodnienia pozaustrojowego.

Klasyczne zapłodnienie in vitro (IVF) wykonano pierwszy raz w 1978 roku – w jego wyniku urodziła się Luisa Brown. Polega ono na tym, że wyizolowane komórki jajowe umieszczamy w szalce razem z zawiesiną wcześniej umieszczonych tam plemników i pozostawiamy je samym sobie – sam proces wniknięcia plemnika do komórki jajowej odbywa się całkowicie spontanicznie, nie ma tutaj żadnej ingerencji ze strony embriologa.

ICSI – docytoplazmatyczne wstrzyknięcie plemnika do komórki jajowej 

Druga forma zapłodnienia pozaustrojowego to tzw. ICSI, czyli docytoplazmatyczne wstrzyknięcie plemnika do komórki jajowej. Procedura polega na tym, że embriolog pod mikroskopem, przy powiększeniu około 400 razy,  wybiera plemnik, który dobrze się porusza i ma całkowicie prawidłową budowę. Embriolog unieruchamia ten plemnik, nabiera go do cienkiej igły iniekcyjnej i pod mikroskopem wstrzykuje do komórki jajowej. Mamy w ten sposób pewność, że ten plemnik rzeczywiście trafia do wnętrza komórki. Taką formę zapłodnienia pozaustrojowego proponuje się parom, u których przyczyna niepłodności leży po stronie mężczyzny.  W tym wypadku umieszczenie plemników i komórek jajowych w jednej szalcnie wystarcza do tego, żeby plemniki same zdołały wniknąć do komórki jajowej i ją zapłodnić.

IMSI – intracytoplasmic morphologically selected sperm injection

Trzecia, najbardziej zaawansowana forma zapłodnienia to tzw. IMSI czyli docytoplazmatyczne podanie wyselekcjonowanego plemnika.  Jest to proces podobny do zapłodnienia pozaustrojowego metodą  ICSI. Embriolog wybiera plemnik i wstrzykuje go do komórki jajowej. Różnica między obu metodami polega na tym, że w przypadku IMSI  plemnik jest obserwowany i wybierany do podania według specjalnych kryteriów. Odbywa się to pod bardzo dużym powiększeniem – ponad 6000 razy, co pozwala bardzo precyzyjnie ocenić morfologię i wybrać możliwie najlepszy plemnik. 

Summary
Zapłodnienie pozaustrojowe - metody i procedury
Article Name
Zapłodnienie pozaustrojowe - metody i procedury
Description
Zapłodnienie in vitro to potoczna nazwa na określenie zapłodnienia pozaustrojowego. Ta technika wspomaganego rozwoju ma kilka form, które różnią się stopniem ingerencji embriologa - IVF, ICSI i IMSI. Technologię dobiera się do pacjenta po wcześniejszej diagnozie przyczyny niepłodności. Przeczytaj czym róznią się od siebie te metody i kiedy są stosowane.
Author
Publisher Name
portalzdrowiaseksualnego.pl
Publisher Logo

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *